Tribute to Theodorakis – Vasilis Lekkas & Schneemann and friends

Een Griekse taverna. Een avond die langzaam op gang komt. Glazen die klinken, stemmen die zingen, muzikanten die aanschuiven. In Tribute to Theodorakis stap je er als publiek zelf in: een wereld vol warmte, verzet, hoop en muziek. Op het podium een internationaal ensemble van topmusici met wortels in de klassieke muziek, jazz en volksmuziek uit alle windstreken. Samen met de Griekse sterzanger Vasilis Lekkas, hartstochtelijker dan alle anderen, de grootste pleitbezorger van het Theodorakis-lied. Achter hen een levensgrote filmprojectie van de taverna in Piraeus waar Mikis Theodorakis zelf zo vaak kwam. De muzikanten op het podium spelen live samen met de muzikanten die toevallig langskomen in de taverna op het scherm – alsof de muur tussen toen en nu, tussen hier en daar, even verdwijnt.

En zo nu en dan wordt ingezoomd op historische, iconische filmfragmenten van Mikis Theodorakis: Mikis als zanger, dirigent, componist en filosoof. Tribute to Theodorakis is een ode aan een man die zijn volk troost en moed gaf met muziek. Maar het is ook een persoonlijk project van vader en zoon Bart en Julian Schneemann. Zij verzamelden een bijzondere groep gelijkgestemde musici om zich heen van overal uit de wereld, spelend op instrumenten die samen een rijke, nieuwe klankwereld scheppen – van Turkse ney en Italiaanse organetto tot de Griekse bouzouki. Samen brengen zij Mikis Theodorakis tot leven met een uniek en ontroerend muzikaal portret.

Schneemann & Friends:
Vasilis Lekkas – zang
Charis Laurijssen – bouzouki
Emmy Storms – viool
Romain Bly – trompet, hoorn, percussie
Simone Bottasso – organetto
Sinan Arat – ney & zang
Nathalie Schaap – contrabas & zang
Bart Schneemann – hobo
Julian Schneemann – piano

Tribute to Theodorakis is een internationaal project in samenwerking met Insession

Een liefdesverklaring aan Theodorakis – de Melodieuze, de Heldere, de Meeslepende. Een wonderlijke mix van opgewektheid en verdriet (NRC)

Iedereen stond muziek te maken alsof de energie van Theodorakis bezit had genomen van hun hele wezen (de Nieuwe Muze)

Vasilis Lekkas leefde zich uit in ‘Koita Me Sta Matia’, een lied over waarheid en liefde, waarna het ensemble naderende dreiging en spanningen liet donderen in ‘Asma Asmaton’ (i Kathimerini)

Bij de laatste maten van het geweldige slotlied legt de componist zijn hand voor zijn ogen en houdt het zichtbaar niet droog. Voor veel toeschouwers geldt ongetwijfeld hetzelfde (Haarlems Dagblad)

De Grieken hebben Mikis Theodorakis. Alle reden om ze te benijden* (NRC)