Vier kinderen, die tijdens de basisschool een ouder verloren aan zelfdoding, vertellen in de documentaire Waarom bleef je niet voor mij? over de reis die zij aflegden vanaf het moment dat zij het nieuws hoorden. Milou Gevers (maker van de documentaire) heeft hetzelfde meegemaakt en stelt hen de vragen die niemand haar destijds durfde te stellen.
In Nederland overlijden gemiddeld vijf mensen per dag door zelfdoding. Nabestaanden blijven achter met verdriet, met vragen: had ik dit kunnen voorkomen, hoe moet ik nu verder en … Waarom bleef je niet voor mij?
Uit onderzoek blijkt dat nabestaanden vooral behoefte hebben aan een luisterend oor, iemand die vraagt hoe het écht gaat, die het gesprek durft aan te gaan, iemand bij wie je mag huilen maar ook boos mag zijn. Het merendeel van de nabestaanden geeft aan precies dát gemist te hebben na het overlijden van hun dierbare. Helaas rust er nog steeds een taboe op praten over zelfdoding. Omstanders weten de juiste woorden niet te vinden. Uit angst om het verkeerde te zeggen, wordt er daarom vaak niets gevraagd.
Als er kinderen in het spel zijn, vinden mensen het vaak nog lastiger om hierover in gesprek te gaan. Er wordt dan vaak gedacht ‘Ze zijn nog zo jong, laat ze toch kind zijn’ om hen niet te belasten en te willen beschermen tegen de donkere grote-mensen-realiteit. Toch is het ook hun realiteit omdat ze vragen en emoties hebben. Als kinderen hun verdriet niet kunnen uiten, kunnen ze ook niet getroost worden. Wie geen vragen mag stellen, krijgt ook geen antwoorden.
Documentairemaakster Milou Gevers verloor zelf haar moeder aan zelfdoding. Ze weet hoe isolerend dat verlies kan zijn, vooral als niemand het gesprek opent. In Waarom bleef je niet voor mij? gaat ze in gesprek met Rebekka, Stef, Hessel en Annabel, vier kinderen die hun vader verloren tijdens hun basisschooltijd. Ze stelt hen de vragen die niemand haar destijds durfde te stellen. Het resultaat is een kwetsbaar en openhartig gesprek over rouw, over boosheid omdat papa niet bleef, over de angst om mama ook te verliezen, maar ook over mooie herinneringen. Het donkere en het lichte, naast elkaar.
De documentaire (25 minuten) werd in 2021 bekroond met de Student Academy Award en won onder meer de VPRO Documentaireprijs, de Gouden Leeuw op Cinekid en de Prix de Jeunesse. Hij draait wereldwijd op filmfestivals en wordt gebruikt op scholen en door hulpverleners om het gesprek over zelfdoding bespreekbaar te maken.
Na de vertoning gaan Milou en Kris (mede-oprichter en bestuurslid Stichting Culturele Buitenplaats De Hoorneboeg) met elkaar in gesprek. Kris verloor zijn broer aan zelfdoding en is zelf nabestaande. Samen praten ze over hoe de documentaire ontstond, en over hoe we er met elkaar voor kunnen zorgen dat rouw na zelfdoding niet onbesproken blijft.
Deze avond is iedereen die zich betrokken voelt bij het thema: nabestaanden, (zorg)professionals, betrokken omstanders zoals docenten en vrienden van nabestaanden.
Over Milou Gevers
Milou Gevers (1991) studeerde in 2020 af aan de Nederlandse Filmacademie met Waarom bleef je niet voor mij? Ze maakte sindsdien onder meer Zomer zonder jou (2023), Spijtmoeders (2024) en De smartphone-loze mens (2025), en werkt als freelance documentaire regisseur en researcher voor diverse jeugdprogramma’s. Ook is Milou spreker en neemt regelmatig deel uit aan panels en jury’s op filmfestivals en geeft masterclasses interviewen in het kunstonderwijs.